Home / Nieuws / Columns

Columns

Evaluatie van een reis


: 4-07-2011

: Henk Venema


Wanneer je werkreis er weer op zit – jammer inderdaad – ga je evalueren. Wat zijn je ervaringen? Waren ze, zoals gewoonlijk, positief? Of heb je toch ook wat minder leuke gevoelens aan je reis overgehouden? Waren er dingen die er uitsprongen? Of was het allemaal heel gewoon (de hoeveelste werkreis was dit al wel niet)? Nu, er waren dit jaar zeker een aantal positieve opvallers, die stuk voor stuk het vermelden waard zijn en waarvoor we heel dankbaar mogen zijn. Ze hebben allemaal te maken met de zelfstandigheid van onze relaties.

 

Professioneel

Met de uitgeverij Bina Kasih (YKBK) heeft LITINDO intussen een hechte en warme relatie. De meeste LITINDO-boeken zijn door Bina Kasih gepubliceerd. In het begin van de 90’er jaren ontmoetten wij elkaar voor het eerst. Toen was het nog wederzijds de kat uit de boom kijken. Maar langzamerhand werd de samen­werking beter en beter. En ook Bina Kasih zelf werd beter en beter. Na het overlijden van de visionaire Pak Oppusunggu, die de laatste jaren al minder functioneerde doordat het hersen­infarct dat hem trof hem hinderde, raakte Bina Kasih even in een dip. Maar intussen heeft een nieuw en jong team de verantwoordelijkheid voor het bedrijf overgenomen.  En ik moet zeggen, ze pakken het professioneel aan. Wat mij opviel bij Bina Kasih was de vooruitgang op alle fronten: de kwaliteit van de boeken is sterk verbeterd; in het kantoor zijn de taken en verantwoordelijkheden verdeeld; de bekwaamheid van de editors wordt geprikkeld en vergroot door wekelijkse workshops; er wordt veel aandacht gegeven aan de marke­ting en verkoopstrategie door middel van acties, advertenties, seminars en boekpresentaties; de verzending van bestellingen wordt vlot uitgevoerd; en Bina Kasih wil financieel zelfstandig zijn en zonder sponsoring werken.

 

Kortom, Bina Kasih is een professionele uitgeverij geworden. De visie en het enthousiasme van Pak Oppu zijn over­gegaan op dit nieuwe team, en zijn nu gekoppeld aan professionaliteit en realiteitszin. En LITINDO hoort er wat Bina Kasih betreft helemaal bij. Bina Kasih heeft dit jaar al twee nieuwe boeken uitge­bracht. En een derde boek komt deze maand van de pers. Pak Yoel, de huidige directeur, vraagt me: “Wanneer komt het volgende manu­script? We geven het graag uit.”

 

Zelfstandig

Bij de GGRI KalBar zijn de LITINDO-schrijvers altijd welkom. Vantevoren ligt er al een gedetailleerd programma klaar. Zo ook dit jaar: lesgeven op de theologische opleiding (STTR), een seminar voor de kerk­leiders van de GGRI, en preken in Sentagi en Lumar. Het seminar is als elk jaar het hoogtepunt. En dit jaar wel extra. Want het is de eerste keer dat de deelnemers zelf moeten betalen voor dit seminar. Vanaf 1 januari 2011 zijn de GGRI officieel zelfstandig en krijgen ze voor kerkelijke activi­teiten geen subsidie meer van de Friese Zendingsdeputaten. Het is dus even afwachten hoeveel er komen. De vrees van het organiserend comité wordt de bodem ingeslagen: er komen meer dan 50 deelnemers. En ze betalen allemaal zonder mokken het vastgestelde bedrag. Hierdoor gestimuleerd vertelt het comité mij bij het afscheid dat ze voortaan ook de verblijfskosten van de LITINDO-schrijver willen betalen. “Wij zijn nu zelfstandig en willen niet dat onze gasten voor hun verblijf betalen.”

 

Behalve in financieel opzicht kunnen de GGRI KalBar ook in geestelijk opzicht zichzelf best redden. Wanneer ik de meditaties hoor, de onderlinge gesprekken volg, hun bijdrage op het seminar aan­hoor, kom ik onder de indruk van hun inzicht. Wat de kerkelijke opleiding betreft mag er nog wel wat meer vuur in komen, maar als het gaat om het bestaan en voortbestaan van de GGRI, staan ze hun mannetje. Gewoon jammer dat ik na twee weken al weer moet vertrekken.

 

Ambitieus

Wat ik bij de GGRI KalBar nog wat mis aan ambitie en visie op het punt van de kerkelijke opleiding, dat is bij de theologische hogeschool van de GTM in Mamasa volop aanwezig. De STT Mamasa wordt in de algemene opinie als ‘opleiding in het binnenland’ al gauw voor minder versleten, want voor kwaliteit en niveau moet je toch in de stad zijn, in Makassar of zelfs Jakarta. Toch heeft de STT Mamasa zo’n 100 studenten. En de rector en de staf hebben grootse plannen om deze school te laten wedijveren met de stads­scholen. Ze gaan er voor, met visie en ambitie. En ze hebben LITINDO er graag als mitra (partner) bij om hen daarbij te steunen. Klopt, Mamasa ligt aan het ‘einde der aarde’ en de weg ernaartoe is lang en hobbelig. Maar dan kom je in een vallei waar het niet alleen goed wonen en werken is, maar vast ook goed studeren. En waar om zou Mamasa niet kunnen worden als andere studentensteden op koelere hoogte (Bandung, Malang, Salatiga)? Als je maar de ambitie hebt. En het doorzettingsvermogen. Ook hier ben ik veel te kort. Met zulke mensen samen­werken stimuleert je zelf ook in je LITINDO-werk.

 

Henk Venema