Home / Nieuws / Columns

Columns

Schrijver


: 1-10-2009

: Rufus Pos


Iedere schrijver laat zich aanzetten door motieven. Dat kunnen motieven zijn die van buitenaf gevoed worden. Mensen kunnen je stimuleren, je aanzetten, ja, ze kunnen je zelfs bevelen om te schrijven. Maar al die externe motieven brengen ook een innerlijke motivatie op gang: je wilt mensen niet teleurstellen; je wilt dat mensen bewondering voor je hebben of je wilt gewoon een goed verkopend boek dat je niet alleen naamsbekendheid maar ook een goedbelegde boterham oplevert.

 

Iedere schrijver wordt dus aangezet door een mix van motieven, maar daarin zit ook altijd een factor eigenbelang. Door te schrijven krijg je iets terug. Zelfs als het schrijven je niets materieels oplevert, dan nog kan het je een enorm plezier geven te weten dat wat er zich in je hoofd ontwikkeld heeft een vaste plaats gekregen heeft tussen twee mooie kaften. De schrijver van een wetenschappelijk boek zal daar in de meeste gevallen niet rijk van worden, maar het is hem een vreugde met anderen te kunnen delen wat hij ontdekt heeft. Vooral als zijn naam aan zo'n ontdekking gekoppeld blijft. De schrijver van een roman kan er, ook in tijden dat de woorden maar moeilijk uit zijn pen vloeien, genoegen aan beleven te bedenken dat velen straks zich zullen laten meeslepen door wat er in zijn brein ontstaan is.

 

Binnen Litindo zijn meerdere schrijvers actief. Je mag er van uitgaan dat ook zij zich laten motiveren tot het schrijven van boeken. Maar het is bij hen niet het verlangen om beroemd te worden. Het is niet het verlangen om hun naam te zien prijken op een prachtige uitgave van een populair werk. In Nederland zul je hun pennenvruchten nergens in een boekwinkel tegenkomen.

 

Beleven zij er dan zoveel plezier aan hun gedachten of ontdekkingen te kunnen delen met een breed buitenlands lezerspubliek? Schrijven zij om het enkele feit dat zij schrijven heerlijk vinden? Krijgen zij vanuit heel de wereld brieven waarin bewondering of dankbaarheid onder woorden wordt gebracht? Worden hun boeken in belangrijke tijdschriften of radioprogramma's besproken?

 

Niets van dat alles. Willen ze dat misschien ook niet? Iedereen vindt het toch fijn om goede reacties te krijgen. Dat is waar, maar dat is toch niet het motief voor hun inspanningen. Ze hebben een missie. Niet om hun eigen gedachten te exporteren. Ze willen niet anders doen dan iets doorgeven. En ze gebruiken hun tekstverwerker omdat hun stem daardoor versterkt wordt. Want het is belangrijk wat ze te vertellen hebben.

 

De Bijbel is in Indonesië overal te koop. In heel veel huizen is een Bijbel. Maar zoals in ons eigen land niemand de Bijbel kan lezen en begrijpen zonder hulp, zo is dat ook in Indonesië het geval. Er zijn veel boeken op de markt die pretenderen Bijbellezers te helpen. Maar helaas dikwijls van de regen in de drup. Erg is dat: dat je met een Bijbel in de hand toch de boodschap van de Bijbel volledig kunt misverstaan. Of liever: je hoort God niet spreken.

 

Ze willen helpen. Onze schrijvers. Boeken maken die echt kunnen helpen omdat ze niet als basis hebben dat de Bijbel het Woord van God bevat, maar het Woord van God is. Boeken die zijn afgestemd op lezers die dat zo nodig hebben. Boeken die mensen bij de hand nemen en hen de Bijbel leren lezen. Die leren hoe je in je eigen leven en je eigen context het woord van God volle ruimte kunt geven. Leren hoe je anderen daarbij kunt helpen.

 

Dat is het motief van onze schrijvers: ten diepste mensen de weg wijzen naar Jezus. De Enige die ons behouden kan. Schrijven als missie. Moge de Here zijn zegen geven over deze schrijversmissie.

 

R. Th. Pos / Rijnsburg