Home / Nieuws / Columns

Columns

Weerzien in PIJU (Kalimantan Barat)


: 19-09-2010

: Sipke Alserda


 

Dat ik vorig jaar oktober 25 jaar predikant was, heeft op zichzelf niet zoveel met Litindo te maken. Maar dat zowel de eigen gemeente als ook de afvaardiging van de zending (GZD) als cadeau een aanzet gaven voor een reis naar Indonesië, heeft wél met Litindo te maken. Dat werd er meteen ook bij gezegd: een mooie gelegenheid om mijn kennis van de taal en de actuele omstandigheden weer op te halen, in de verwachting dat dit mijn taak binnen de Redactieraad van Litindo ten goede zou komen.

 

Afgelopen zomer, juli-augustus, kregen wij de unieke kans om nog een keer als gezin 4 weken naar Indonesië te gaan. Die wens leefde al langer, maar door het cadeau, dat we kregen kwam dit ineens een stuk dichterbij.

Het was 17 jaar geleden, dat we als gezin (we hadden toen 2 dochters, onze zoon is een paar jaar later geboren) halsoverkop Indonesië moesten verlaten. Op last van de politie. Reden nog steeds onbekend. Overhaast moesten we toen afscheid nemen van broeders en zusters, die ons lief geworden waren.

Dat was dus ook het belangrijkste doel van deze reis: hen weer te ontmoeten. Hoe zou het met hen zijn, na 17 jaar? Hoe zouden de gemeenten in Piju e.o. er voor staan? Want dat is de kampong (op Kalimantan Barat, helemaal in het noorden, vlak tegen de grens van Serawak, Maleisië) waar we gewoond en gewerkt hebben, ruim 7 jaar lang. We waren allemaal erg benieuwd: hoe voelt het om weer in Indonesië te zijn? Hoe zal de ontmoeting met oude bekenden verlopen? Hoe is de kerkelijke situatie intussen?

Het heeft in alle opzichten onze verwachtingen overtroffen!

 

Dat er in 17 jaar tijd wel iets veranderd was, merkten we al vóór ons vertrek. Eén van de predikanten van onze zusterkerken op KalBar bleek op facebook te vinden. Contact met hem was snel gelegd, liep ook uitstekend. Hij stuurde onze brieven door naar de broeders in Piju. En antwoord retour ging eveneens via hem. Voor het regelen van auto met chauffeur kregen we een paar mobiele telefoonnummers door. En ook dat werkte. M'n eerste sms'je naar KalBar werd supersonisch snel beantwoord: binnen een minuut! Dat had je 17 jaar geleden niet kunnen denken. We moesten toen minstens drie weken op antwoord wachten.

Dit was misschien wel de grootste verandering, die we hebben ervaren: vrijwel iedereen in Piju e.o. was via mobiel te bereiken. Ook voor de mensen zelf een grote verandering.

 

Van ds Groen (schrijver voor Litindo) kregen we materiaal mee voor de broeders op KalBar. Eind september zou hij naar KalBar komen om Litindo-materiaal te bespreken en uit te proberen op de predikanten-conferentie daar. Deze 'feedback' hoort tot het vaste procedé van Litindo, om zo te zorgen dat de geproduceerde boeken (in dit geval een hoofdstuk uit het nieuwe Handboek Dogmatiek) goed op de doelgroep afgestemd zijn.

 

Ongeveer een week sinds ons vertrek uit Nederland kwamen we in Piju aan. Het ontvangst was hartverwarmend. We logeerden bij de plaatselijke predikant, pendeta Ajam en z'n vrouw Kumon. Na een paar dagen was het alsof we nooit weg geweest waren. We hoorden er weer helemaal bij. Zelfs onze kinderen hadden het gevoel alsof ze thuis kwamen. Iedereen kende hen nog, van naam tenminste. En ook de ontmoeting met leeftijdgenoten, de vriendjes van vroeger, verliep enthousiast. Het klikte meteen weer, ze waren weer vrienden, als van ouds. Ze trokken veel samen op, een club van zo'n 10 jongeren, onze kinderen inbegrepen.

Zoals ik al een beetje had verwacht, vroeg men mij om die zondag voor te gaan in de kerkdienst. Het bleek, dat ze de viering van het Avondmaal speciaal een week uitgesteld hadden, zodat wij dat konden meevieren en ik dat mocht bedienen. De kerk zat bomvol. En na de dienst was er alle ruimte om herinneringen op te halen, onder het genot van wat drinken. Voor ons allemaal een bijzondere belevenis.

En ja, als alles zo prachtig verloopt, gaat de tijd snel. Het moment van vertrek brak aan en er moest weer afscheid genomen worden. Met ontroering aan beide kanten. Zowel ouderen als jongeren. Wanneer zullen we elkaar weer zien? We merkten sterk, dat we elkaar in die 17 jaar toch wel gemist hebben. Dat gevoel zal nu alleen maar sterker worden.

Na vertrek uit Piju hebben we even een rustpauze ingelast: een paar dagen strand bij Singkawang. Dat hadden we wel even nodig.

 

In Jakarta ontmoetten we vervolgens ds Groen, die juist uit Nederland was aangekomen. Ik kon hem vertellen, dat zijn materiaal inmiddels verspreid was onder de deelnemers van de predikanten-conferentie. En dat ik in de grote boekhandel Granmedia in Pontianak (de hoofdstad van KalBar) de boeken van Litindo niet heb kunnen vinden. Misschien is hier nog wat PR te doen!

Verder bezochten we in Jakarta de gezinnen van Marianus/Mariam en Yusup/Warni, die in Kampen hebben gestudeerd en sinds een paar jaar weer terug zijn in Jakarta, om mee leiding te geven aan de theologische school SETIA, waar de GZD contacten mee onderhoudt. We hebben goede gesprekken gehad, maar de interne spanningen, waar SETIA momenteel mee te kampen heeft, legden helaas wel een bepaalde claim op die gesprekken. We hopen en bidden, dat het allemaal goed mag komen.

 

Na nog twee weken op Java werd het tijd voor de terugreis naar Nederland. In 4 weken uit en thuis. Ook van die laatste weken hebben we genoten. Maar het hoogtepunt was en bleef onze ontmoeting met de broederschap in Piju e.o. Ook achteraf hebben we een heel goed gevoel over deze hernieuwde kennismaking. Er is nog steeds een band. En nog belangrijker: de kerkelijke gemeenschap is gegroeid in die jaren. Het werk is doorgegaan, met eigen Indonesische krachten en zichtbaar met Gods zegen. Iets waar we met veel dankbaarheid aan denken.

 

Sipke Alserda, Hoogkerk

lid redactieraad LITINDO